Waarom zou je een kaarsje branden

… als je de wetten kunt herschrijven?

Uitspraak van mijn oudste toen ik voor de grap opperde om een kaars te gaan aansteken bij ‘Broeder Isidoor’ gisteren toen we daar al wandelend passeerden.

Ze wordt 25 jaar vandaag. Waar is de tijd van dat prulleke van 2.3kg vers aan de haak?

“Ge hebt al wat meegemaakt met mij” kreeg ik gisteren ook nog te horen. 

Jup. Helemaal waar. Maar we leven nog allebei 🙂

Ja, ze is zeker niet geworden wat haar vader al voor haar in petto had van in de lagere school. Burgerlijk ingenieur namelijk. Een lief hebben met die capaciteit is het dichtste dat ze daarbij kwam. Wie stippelt er nu ook de weg van zijn kinderen uit?

Mijn streven voor de kinderen is dat ze gelukkig worden. Die weg daarnaartoe mogen ze zelf bepalen en zelf verantwoordelijkheid voor dragen.

Natuurlijk heb ik gesupporterd onderweg.

  • Voor plan A, conservatorium doen. Als violiste vele jaren de hemel in geprezen worden op de muziekschool, maakte dat ze dat wou doen. Een toegangsproef aan het Lemmens-Instituut in Leuven sloeg die droom aan diggelen. Want wie had haar toch zo fout leren strijken op die viool?
  • Voor plan B, kunstwetenschappen dan maar. En nu ze dan toch in Leuven woonde ook maar privé vioolles volgen om het eindelijk juist te leren. De studie werd afgebroken net voordat ze haar studiepunten zou verliezen, het faalangstmonster liet haar 24/7 blokken en dat was niet vol te houden. De vioolles bleef wel.
  • Voor plan C, een bachelor Office Management, in haar hoofd een nederlaag, want ze kon wel meer. Maar die faalangst hé. Niettemin studeerde ze als enige in haar richting af met grootste onderscheiding. Bedoeling was dat ze direct daarna een nieuwe studie begon, maar haar Leuvense vioolleraar deed haar anders beslissen.
  • Voor plan D, een jaar werken voor een orkest. Niet als artiest, maar hetgeen haar diploma haar leerde. Ze was buiten een paar vrijwilligers de enige in dienst en zette daar heel de administratie deftig op poten, en kon daar on the job nog heel wat anders leren rond event planning e.d.
  • Voor plan E, nog een nieuwe studie. Het groene meisje dat ze ondertussen al jaren was (compleet met vegan eten en al) wou nog wel iets in de bio-landbouw gaan doen. Ze ging eind september welgeteld twee dagen naar de les om daar dan met een paniekaanval weg te lopen. Faalangst 2.0 en een depressie, omdat het verleden zo hard bleef opspelen. Plan E werd wekelijks een bezoek aan de psychologe en die verrichtte een klein wonder. Nog niet helemaal geheeld ging ze …
  • Voor plan F, iets met groenmanagement (ik weet de juiste naam van de studie niet meer), instappen in het tweede semester, ze had een aantal vrijstellingen door het vorige diploma. Weer blokken voor dood, een paar uitstekende examens maken in juni, en er dan toch weer de stekker uit trekken. Dat ze nu toch maar eens moest stoppen met zich minderwaardig te voelen omdat ze geen universitair diploma had, zei ze. En ook nog “ik wil aan mijn leven beginnen”.
  • Voor plan G, aan dat leven beginnen. Dat kon voor haar het best door naar Brussel te verhuizen, want daar waren er meer jobs die haar lagen (lees: het zou nooit een commerciële functie worden). Door de jaren heen had ze ook meer en meer engagement betoond (in het kernteam van ‘Hart boven Hard’ o.a.). We zeiden wel eens smalend dat ze een abonnement had op alle betogingen die door de Brusselse straten liepen. Het werd een tijdelijke job op de dienst internationale betrekkingen in de hoofdzetel van een vakbond en een vervolg bij de overkoepelende beweging. Bij die laatste nam ze zelf ontslag, ze kon niet meer tegen de hiërarchie en de oubolligheid van de organisatie. 
  • Voor plan H, ik schreef er hier al over. De politiek, achter de schermen. Bij de ‘commissie Energie, Leefmilieu en Klimaat’, kreeg ze ook nog de commissie ‘gelijke kansen’. Bij dat laatste kan ze ook haar feministisch kantje kwijt (haar zitje in de algemene vergadering van Femma heeft ze niet voor niets gekregen). De job is zeer uitdagend, bezorgt de nodige stress, maar ze voelt zich helemaal op haar plaats.

Het pad van haar 25-jarig leven kende blijkbaar toch wel wat putten en omwegen 🙂

Net als mijn 25-jarig moederschap een bumpy road was. Want wat hebben we veel geleerd van mekaar.

#Proudmom

 

35 reacties

  1. Een jongedame met heel veel talenten dus, die al eens durven sneuvelen onder faalangst.
    Ik lees het verhaal van een moeder die haar dochter(s) bijzonder graag ziet, en een arm veil zou hebben voor hun geluk. Die altijd een helpende hand heeft gereikt op dat levenspad, zonder daarbij dominant te willen zijn. Een mama om te koesteren dus.
    Ook onze kinderen hebben een hobbelig parcours gereden tijdens hun opleiding(en), zijn enkele jaren ouder dan die van jou (36 en 39), maar zijn gelukkig in wat ze vandaag zijn en doen. Komt dus héél zeker goed met die van jou!

    (klein dingetje… laatste puntje – bezorgT de nodige stress)

    Like

  2. Een opmerkelijk parcours, maar blijkbaar wel eentje met een goede afloop. Ik vind het zo jammer dat faalangst haar zo belemmerd heeft, maar het is een lelijk beestje he. Hopelijk gaat het haar goed, ze lijkt nu alleszins wel op haar plek te zitten.

    Like

  3. Uit dat parcours vol bulten en putten leren we het meest, daar kan geen diploma tegenop. Zo zie je maar waar je dochter nu staat. Terecht om heel fier op te zijn!
    Ik wens haar een heel mooie verjaardag. Ook voor jou een proficiat met je jarige dochter!

    Like

  4. Dat was geen rechte lijn van start naar finish! Maar wél goed gedaan, dochter én mama. Het leven biedt nu eenmaal niet altijd een pad met rozen. Hopelijk voelt ze zich helemaal op haar plaats in die nieuwe job.

    Like

    • Ze is helemaal in haar element. Begrotingscontrole straks. Ze is aan het spitten en delven hoe het beter kan, om de dames/heren van dienst van weerwerk te kunnen bieden.

      Like

  5. Hier eentje van 15 in huis die goed studeert maar nog niet weet wat ze moet/zal/wil kiezen en ook met de nodige onzekerheden kampt (nadeel van in een klas met keiveel kraks te zitten is dat je veel sneller je eigen goede prestaties maar ‘gewoontjes’ vindt omdat er een hele reeks zijn die het nog beter doen). Ik volg, steun, supporter, luister (en word soms ook keihard terug gekatapulteerd naar mijn eigen tienerjaren en onzekerheden), boeiend is het wel, vermoeiend soms ook. Maar ook parcours met omwegen en plannen B, C, D… kennen uiteindelijk een mooie uitkomst en dat is wat telt (en wat ik haar ook wil blijven vertellen).

    Like

    • Je zal nu maar jong zijn en moeten kiezen hé. Zoveel richtingen, kiezen is altijd iets verliezen ook.
      Wat die betere studenten betreft in het middelbaar; het zijn niet zij die het altijd het verst brengen als het op verdere studies aankomt. Diegene die al leren werken hebben in het middelbaar doen het vaak beter.
      Ze komt er wel, niet teveel zorgen maken. Dat heb ik te vaak gedaan, en uiteindelijk kwam het altijd weer goed.

      Like

  6. Je dochters pad ging duidelijk niet altijd over rozen. Ik herken er veel van mezelf in, vooral de (faal)angst. (Die er bij mij nog altijd is.)
    Ik wens haar veel succes in haar job.

    Like

  7. Ik lees hier over twee sterke doorzetters! Wat heb je een mooie ode aan je dochter én aan jezelf geschreven ♥️ En wat anderen ook al opmerken hier: dit is waar je van leert, waar je wijs van wordt – geen strak geplaveide wegen maar juist de hobbelige paden met de vele afslagen om soms moedeloos van te worden… Drie van mijn bonuszoons hebben angst- en paniekstoornissen, ik weet een beetje hoe belemmerend en ontmoedigend dat kan zijn. Jullie zijn samen heel wat rijker geworden de afgelopen 25 jaar. Proficiat!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s