Maandag: Een werkdag die iets later mocht starten vermits het bakkerijgedeelte gesloten was. Het werd niettemin een zware wegens én druk en een totaal niet vief lijf. Ik was immers al onpasselijk opgestaan en later kwam daar dan nog spierpijn bij.

Dinsdag: Opstaan en beseffen dat ik echt griep heb of toch alle symptomen die daarop wijzen. Die laatste dag van het jaar ging bij mij echt niet uitbundig gevierd worden. Ik zette me afwezig op het werk en meldde me af bij de broers en zussen ’s avonds. Ik nam nog wel de wagen naar de supermarkt toen die net openging. Getooid met mondmasker haalde ik toch wat lekkers in huis om dan ’s avonds met het lief toch nog klein te vieren. Tegen 21:30u lagen wij al horizontaal. Het werd een nacht met onderbrekingen door af en aan vuurwerk tussen 23u en 3u. Geen idee wat mensen daar zo tof aan vinden.

Woensdag en nieuwjaarsdag: We waren allicht de eerste wakker in de straat. Na ontbijt en douche ging ik toch mee Bowie uitlaten, kwestie van even in de buitenlucht te zijn. Daarna trok mijn partner naar de nieuwjaarsloop en kleine receptie bij de loopclub. Tegen de middag was hij terug en aten we samen iets simpel. Behalve lezen, deed ik die dag niet veel, want nog steeds belabberd.

Donderdag trokken we na de middag naar Roeselare om onze zomerreis te boeken, kwestie van lang genoeg van voorpret te kunnen genieten. We gaan twee fietsreizen combineren eerst in de Vendée en daarna Normandië. Mijn maag was nog steeds van slag, ik leefde de helft van de week op droge crackers, maar ik had wél zin in een pannenkoek. Die gingen we dan maar nuttigen in een mooie zaak daar.

Vrijdag: ’s morgens vroeg kwam het bericht dat mijn peter (oom, broer van mijn vader) overleden was. Het kwam niet onverwacht, we wisten van de dag voordien dat dat einde nakend was. Ik zette me direct achter mijn computer om nog een laatste nieuwjaarsbrief te schrijven. Ware het niet dat het zijn wens is om in de kerk begraven te worden, ik zou die voorlezen op zijn afscheid. Het feit dat ik daarbij graag eens had willen vloeken (was daar vroeger een kampioenschap in geweest, hij had dat gewonnen!) en ook aan de kaak stellen dat hij in de liefde nooit zichzelf had kunnen zijn (openlijk homo en van 1942 zijn) maakt dat ik het maar zo laat. Ik probeer de zielige man in de kliniek van mijn netvlies te bannen die ik laatst zag en onthoud zijn woorden van een eerder bezoek toen hij bij de verpleging aanstuurde om zijn euthanasiepapieren in orde te maken. “Ik heb goed geleefd!” met daarachter een bulderlach, waarop de verpleegster zei: “je geniet er precies nog van na” en hij opnieuw schaterlachte. En de echo van “Peet (verkort petekind, zo noemde hij mij altijd) ‘k zeun blije daj ier zeut” als ik kwam nieuwjaren zal ik ook voor altijd bewaren.

In de namiddag regelden we samen met broers en zussen zijn uitvaart (mijn vader had vroeger een stal tot woongelegenheid omgebouwd voor hem, hij woonde altijd op ‘ons hof’)

Zaterdag: Wakker geworden bij het lief om dan niet te lang te treuzelen aan het ontbijt. Bowie kreeg een verkorte wandeling en daarna maakten we alles klaar om de kinderen te ontvangen voor nieuwjaar. Dat werd gezellig met een voorgelezen nieuwjaarsbrief van de kleinzoon en simpel lekker eten dat door iedereen gesmaakt werd. Na de grote afwas trok ik weer naar mijn eigen stek.

Zondag: Traag wakker worden, ik ben daar goed in tegenwoordig. Precies of ik hou een semi winterslaap. Na ontbijt en douche verse lakens gelegd, topmatras zijn maandelijkse draai gegeven en de wasmachine opgezet. Middageten gemaakt met Griekse pasta, asperges, gerookte zalm en een sausje met kruidenkaas. Even naar de stad gewandeld, een paar winkels gedaan om iets wat ik nodig had. Tegen dat ik terugkwam was het lief onderweg. We verdwaalden nog samen in de fotoherinneringen van vorig jaar en nemen ons uiteraard voor om met niet minder tevreden te zijn dit jaar. En omdat ziek zijn en een overlijden nog niet genoeg waren in één week gaf mijn koffietoestel ook de zegen. Kunnen we afspreken dat dit genoeg pech is dit jaar?

In elk geval, volgende week beter! Ja toch hé?