… ik wou er precies in het lang en het breed van genieten.

Al bleef ik zoals altijd nog wat liggen na de wekker. Die is immers al lang alleen maar een indicatie van tijd. Hij heeft zelden nog een dwingend karakter.

Het schoot me tijdens dat laatste beetje soezen wel nog te binnen dat ik gisteren een was had gedraaid en die helemaal vergeten was.

Na het opstaan volgde dan maar meteen een verhuis van wasmachine naar droger en een deel van de was ging naar verdiep twee om op te hangen aan het droogrek (note to self, laat die nu weer geen week staan)

Na een gember/kurkuma/sinaas-shot en graantjes met yoghurt verdwaalde ik eens niet op het wereldwijde web, maar trok ik gezwind naar de badkamer om me klaar te maken voor een wandeling. 

Het werd er ene van een 7-tal kilometer rond en in het centrum van de stad. Ik kan echt genieten van huizen kijken, met nu soms grote en kleine kitsch aan kerstversiering of gevels/huizen/tuinen die met veel smaak gedecoreerd zijn.

De bedoeling was om in de stad nog kerstkaarten te kopen, maar de koopzondag begon bij ons maar om 13u, dus nam ik genoegen met een cappuccino in een koffiebarretje dat wél al open was. Ik denk al jaren dat ik geen kerstkaarten meer ga sturen, maar dan komen de wensen mijn brievenbus in en kan ik het toch niet laten.

Eens thuis was het bijna middag, maar ik hoefde niet te koken. Er was nog overschot aan pasta die ik gisterenavond maakte voor het lief en ik. Eens dat bord op moest de keuken nog aan kant, want die had ik gisteren gelaten voor wat hij was. Dus vaatwasser uitruimen en weer vullen, kookplaat en werkbladen blinken, het maakt me gewoon gelukkig als alles weer proper is.

Daarna vroeg ik het lief of ik langs kon komen of dat hij liever in z’n eentje recupereerde van gisteren 30 kilometer (hard voor de Nederlanders)lopen. Hij zag me graag komen en zag het zelfs zitten om nog een toer te wandelen in het provinciaal domein aan zijn deur, wat we na een gezamenlijke koffie dan ook deden. Het werden nog eens 5.5 km. Op en af naar hem toe en eerst nog eens naar het centrum voor de fameuze kerstkaarten was ook nog goed voor een 12-tal kilometer fietsen. Ik heb dus vandaag mijn beweging wel gehad.

Eens thuis ging ik maar meteen aan de slag met kaarten schrijven. Niet mijn favoriete bezigheid, mijn eens mooi handschrift is wegens te weinig oefening ook niet meer je dat, maar ik hield het toch een 35-tal kaarten vol (grote familie, vandaar).

Na nog een boterham trok ik naar boven om al in nachtkledij te kruipen. Niets zo fijn om in de winter in kamerjas op de bank te zitten. En daar zit ik nog. Nu dit typend met alleen kaarslicht, de lichtjes van de kersboom en een verlicht klavier en laptopscherm. 

Straks zet ik mezelf nog een kop thee, ik kan het immers niet maken dat de adventskalender die ik vorig jaar cadeau kreeg met in elk vakje een theebuiltje nog altijd niet helemaal opengemaakt is. 

En dan mag er weer méér licht in huis zijn, want ik ben weer aan het haken. Typische bezigheid voor de winterdagen. Een cardigan, met katoen dat ik nog had liggen. Een patroon dat start met een granny-square die 6 i.p.v. 4 hoeken heeft. Daar moeten dan twee stuks van gemaakt worden en die worden dan gevouwen en er word een rugnaad gemaakt. Geen idee of het iets wordt, maar het plezier van het maken kan me alvast niet meer afgepakt worden.

En wat die kortste dag betreft: EINDELIJK! Het is bijna lente 😉