Moederen

… het is bij wijle gemakkelijk, en dan is het weer eens intensief of letterlijk lastig.

Ze hadden me allebei nodig, mijn bloedjes, vrijdag en zaterdag.

Voor jongste was dat gepland. Ze zou namelijk verhuizen en daarvoor was al wat voorbereiding gedaan in de vorm van vooraf wat meubels uit elkaar vijzen, materiaal in dozen laden, een bestelwagen huren, Bruno vorderen als chauffeur en helper van dienst.

Dat oudste ook nog heel zielig aan de telefoon zou hangen met een “ik ben ziek en ben niet in staat om per fiets naar de volgende gemeente te fietsen om naar de huisarts te gaan” zat minder in de planning. Afspraak 21u vrijdagavond. Of ik haar zou kunnen brengen.

Tuurlijk kon ik dat. Ik had al mega compassie alleen al om het feit dat ze ziek was. Ze zou normaal het weekend aan zee doorbrengen en het is niet de eerste keer dat ze leuke dingen mist door ziek te zijn.

Dus ondanks het feit dat ik liever op de sofa was gaan hangen na een dag verhuizen en nog een rit langs het recyclagepark, reed ik toch nog van Kortrijk naar Ruisbroek. Wat kant en klaar eten voor de zieke, toilettas en slaapkleren mee, ik was niet van plan om na zo’n laat doktersbezoek ook nog helemaal naar huis te rijden.

De dokter deed naast de vaststelling van een ontsteking van de stembanden en sinussen ook nog een Covid-test. Standaard procedure allicht tegenwoordig.

Zaterdag deed ik nog boodschappen voor de zieke, nu ik daar toch met de wagen was ging ik om de zwaardere dingen die zij moeilijker kan vervoeren per fiets. Daarna reed ik meer dan 100 km verder naar Rekkem om jongste haar fiets af te halen die hersteld was en ging ik terug naar Brugge, fiets mee, om nog wat kleinere zaken te verhuizen en haar huisje te poetsen. De brandstof staat goedkoop naar ’t schijnt 🙂

Om het allemaal nog wat leuk te houden stelde jongste voor om ’s avonds pannenkoeken te bakken. Terwijl ik daarmee bezig was belde oudste terug. Dat ze Covid had.

Joepiejajee! Dat kon er ook nog wel bij. Meteen was ik ook diegene die een hoog risico contact had gehad. De job dan maar verwittigen, want ik moest normaal vandaag werken.

Vandaag had ik heel de dag koppijn, maar mijn auto zat nog vol dozen met zaken die jongste hier wil stokkeren of die voor de kringwinkel zijn. Ik werd instant mottig van het zicht van mijn inkom toen dat allemaal binnen stond. Dat boeltje dan ook maar opruimen. Ik zou maar eens té lui moeten worden zeg.

Nu is de hoofdpijn gelukkig beter. Morgenochtend doe ik een Covid-test, en als die negatief is kan ik toch gaan werken. Met mondmasker dan wel, want dat moet de komende dagen bij contacten buitenshuis.

Oudste gaat, ondanks ziek zijn, morgen ook thuis aan het werk. Het kan niet anders, want het is D-day deze week voor een belangrijk politiek dossier waar ze al lang aan werkt. Ze weet nu al dat ze dutjes tussendoor zal moeten nemen om dat vol te houden. Ik hoop voor haar dat die haar gegund zullen zijn.

En voor jongste hoop ik dat ze gelukkig gaat worden in haar nieuwe stek, dan is al dat verhuizen niet voor niets geweest.

24 reacties

      • Als ik dit zo lees vraag ik me echt af: is er nog wel een ‘kind’ dat tegenwoordig géén stressvolle job heeft? 😢 Er wordt zoveel gevergd van die generatie… dat kán niet goed gaan… En verder: fijn te lezen dat andere dochter en jij geen covid hebben. En: dit is moederschap op haar best, denk ik (als niet-moeder zijnde). Mooi geschreven! ❤️

        Like

  1. Je vorige blog was nogal down maar hier ben je boven jezelf uitgestegen. Ik duim op meer evenwicht voor jou en voorspoedig herstel van Covid en snelle gewenning aan de nieuwe woonst voor je dochters.

    Like

  2. Kind toch, waar haal je de energie! Soms heb ik het gevoel dat mijn kinderen mij meer moeten helpen dan ik hen.
    (maar ik weet wel dat mijn mentale steun hen ook dierbaar is).
    Ik hoop dat je dochters hun zegeningen tellen, met zo’n mama 🙂

    Like

    • Ik denk nochtans dat ik nog altijd minder energie heb dan een gemiddeld persoon van mijn leeftijd. Iets met een veer die ooit te ver gerekt is geweest.
      Ik moet bepaalde grote inspanningen dan altijd bekopen met een dag hoofdpijn.
      Mentale steun aan je kinderen is minstens even belangrijk als de fysieke. Die van jou gaan je geen moment minder graag zien omdat je fysiek minder kan doen, wees daar maar zeker van.
      De mijne weten mijn hulp echt wel te waarderen en ik ben blij dat ik het kan doen voor hen. Ze hebben in hun jonge jaren genoeg aandacht en hulp moeten missen omdat er een ander klein kind (de echtgenoot) altijd op de eerste plaats wilde staan.

      Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s