De trein is altijd een beetje reizen

Toch?

Was het een beetje, ik zou ermee kunnen leven. Alleen ben ik zondag morgen om 8:48u uit Sevilla vertrokken en ben ik pas maandagavond rond 23u thuis gekomen.

De bedoeling was dat ik Sevilla-Barcelona ging doen, daar overnachten en dan Barcelona-Lyon, Lyon-Lille en uiteindelijk Lille-Kortrijk. En dan zou ik rond 18u thuis zijn.

Het begon zaterdag al met het bericht dat mijn trein van Barcelona naar Lyon afgeschaft was. Ze staken – net als in het begin van onze reis – nog altijd in Zuid-Frankrijk op weekdagen.

Geen nood, jawel, veel nood ik snotterde een zakdoek bijeen en dat was niet alleen om het feit dat het hotel waar ik mijn fiets voor transport afgaf, mijn blauwke niet veilig wou wegzetten in de garage.

Trein omboeken dan maar. Ja, ja, maar de site van de SNCF wou ook al niet meewerken, ik geraakte dus niet in mijn account. Via de app dan? Jup, dat lukte, al zag ik daar de gratis omboeking niet die ze in een SMS beloofden.

Volledig nieuw ticket dan maar? Klein detail, je moet dat met een kredietkaart betalen, en die van mij is een prepaid exemplaar waar niet genoeg saldo meer op stond. Bruno to the rescue met zijn kaart dan maar.

ik kon zondag al naar Lyon. Goed nieuws, ware het niet dat mijn hotel in Barcelona geboekt was. Dat dan ook maar annuleren. Normaal kon het niet kosteloos, maar een screenshot van mijn afgeschafte trein zorgde voor begrip en ik moest dus niets betalen. Oef!

En dan die bewuste trein naar Lyon. Die begon met niet boarden op het moment dat het vertrek eraan kwam. Vijf minuten vertraging werd uiteindelijk ruim een uur, wat maakte dat ik iets voor middernacht horizontaal lag. Hoera voor 24-uurs receptie en hotels aan het station.

Die volgende trein zou maandag om 14u uit Lyon vertrekken. Dat was al lang wachten, maar dat was origineel een trein die zou aansluiten op de afgeschafte trein. En die ‘zou’ vertrekken…

Amper een paar minuten voor vertrek werd het spoor kenbaar gemaakt. Eens boven aan het perron kreeg ik direct een SMS dat er 30 minuten vertraging was. Enfin, die 30 bleken er maar 17 te zijn. We konden opstappen.

De gebruikelijke herrie op de trein van mensen met koffers en andere bagage, iedereen die tegelijk naar zijn plekje wil, … die werd getrotseerd. En toen bleef de trein stilstaan.

Uiteindelijk werden we weer verzocht om de trein te verlaten en terug naar beneden in de stationshal te gaan. De bewuste trein had schade opgelopen door een impact (iets dat van een goederentrein was gevallen) en zou dus zeker niet rijden.

Feest! Ik deed net geen vreugdedansje.

En gestaag zagen we op het vertrekbord de vertraging oplopen, tot méér dan anderhalf uur.

Uiteindelijk kwam er een nieuwe trein. De indeling was anders, dus de wagon- en plaatsnummers klopten aan geen kanten. Chaos bij het instappen dus. En gelijk wie had ook die trein kunnen nemen. De ticketten werden nooit gescand. Een groot verschil met Barcelona waar de bagage net als in de luchthaven werd gescand, ze met een detector over mijn lijf gingen en het ticket wél werd geverifieerd, tot tweemaal toe.

Enfin, uiteindelijk vertrok de trein. Met een slakkenhangetje. Om na enkele kilometers weer stil te staan in een tunnel, nog een beetje verder te rijden en te stoppen aan een klein station.

Eerst werd er omgeroepen dat een bovenleiding afgebroken was door felle wind, dat we nog even gingen stilstaan. Dan werd er gezegd dat we terug naar Lyon gingen rijden, om twee minuten later toch de aankondiging te krijgen dat we verder reden.

Ik had direct door dat verder rijden niet op de normale manier gebeurde. We reden véél te traag. Dan kwam de boodschap dat we op het normale treinnet reden, niet op de TGV-lijn. Daarna dat we toch weer op de TGV-lijn zaten en daarna nog eens dat dat niet het geval was en uiteindelijk weer wél.

Ik kreeg tussenin al meldingen via de app van SNCF met aankomst in Lille die ver voorbij mijn laatste trein naar Kortrijk gingen zijn. Hoewel de sfeer in de trein op de duur heel jolig werd – we zaten immers allemaal in hetzelfde schuitje en konden er maar beter het beste van maken – zag ik de bui van een dure taxi naar huis al hangen.

En toen, wonder boven wonder, ging het laatste traject erg snel en kon ik mits een sprintje tussen de twee stations in Lille nog net op de laatste trein naar Kortrijk springen. Daar sprak ik direct de conducteur aan, want ik had geen ticket. Ik vertelde de man dat ik blij was om die trein te halen na zoveel vertraging van de TGV, en hij rekende mij geen boete aan, maar enkel een regularisatie die nog minder kostte dan het regulier ticket naar Kortrijk. Ik kon hem bijna kussen.

Bijna wel, zo aanhalig ben ik nu ook weer niet.

En trouwens, ik zou hem daar geen plezier mee gedaan hebben want die grauwe keel die ik in Sevilla nog aan het begin van de seizoensallergie weet, bleek na een test gisterenmorgen een COVID besmetting te zijn.

Zo’n COVID besmetting waarvan ze zeggen dat het maar een griepje is. Ik voel eerder een ferme angine, migraine, sinusitis en een beginnende longontsteking samen.

Misschien overdrijf ik graag, maar toch, het is echt geen kattenpis!

Ik heb daarnet mijn weinige energie gestoken in de schadevergoeding aanvragen bij de SNCF. Ik zou voor de vertraging naar Lyon een terugbetaling van 25% moeten krijgen van mijn ticket en voor die naar Lille zelfs 75%. Het geannuleerd ticket probeerde ik met een andere klacht terug te krijgen.

En nee, ik wil geen terugbetaling via een waardebon voor een nieuwe treinrit maar cold hard cash op mijn rekening. Voor nu heb ik het even gehad met treinreizen.

PS: ja, ik ben dus alweer thuis na die reis, véél vroeger dan gepland. En nee, dat is niet omdat die reis slecht was. Ik schrijf daar nog wel eens over, naar verluid ga ik de komende dagen toch niet veel anders kunnen doen.

28 reacties

  1. What an ordeal, zeggen ze dan in ’t Engels. Meer een uitputtingsslag!
    Ik vond al dat je zo snel uitgefietst was, maar daar zal je wel een goede reden voor hebben.
    En nu: rusten en genezen van dat beest dat de mensheid in zijn greep houdt.

    Like

    • Mijn jongste zei dat ook, je was beter met de fiets teruggekeerd. Ik deed voor de lol de route met G maps en kwam uit op een viertal dagen fietsen. Dat valt nog mee kan je zeggen, maar er waren ook méér dan 9000m klimmen onderweg en dat was er teveel aan 🙂

      Geliked door 1 persoon

    • Gelukkig heb ik twee leuke souvenirs mee. Ik ben niet van de souvenir-rommel en met een fietsbagage kan je ook niet veel meebrengen, maar mijn dochters krijgen allebei een paar sokken met als tekening tegeltjes die daar in het zuiden zo alom tegenwoordig zijn.

      Geliked door 2 people

  2. Wat. Een. Ellende.
    Had bij jullie fietsreis toch wel vaker het gevoel dat het geluk niet in jullie hoekje zat. Moeilijk daar geraken, slecht weer, moeilijk thuis geraken, en nu nog corona ook… niet fijn.

    Like

    • En te zeggen dat ik normaal zo graag op een trein zit. Ik zou er ook liever reclame voor maken om wat minder mensen voor het vliegtuig te doen kiezen. In normale omstandigheden is het voor mij een ideaal vervoermiddel zeker omdat ik hier thuis te voet kan vertrekken om een reis per TGV te maken – één van de redenen trouwens waarom ik in Kortrijk ben gaan wonen.

      Like

  3. pfff, inderdaad om de zin in treinreizen voorgoed vaarwel te zeggen. Ik wens je nu alvast veel beterschap en mooie dagen in het verschiet.

    Like

    • Ik profiteer voorlopig van de zon in mijn stadstuintje. Heb net een siësta achter de rug op de zonnezetel. Hoofd in de schaduw, lijf in de zon, ideaal!

      Like

  4. Jullie fietsreis kon ik jammer genoeg niet volgen. Maar ik reken erop dat er nog wat blogs volgen😉.
    Ik was heel benieuwd naar de treinreis, leek me echt iets voor ons!, Begin ik nu toch niet te twijfelen…..
    Ik had covid 4 weken geleden en ‘geniet’ nog dagelijks ferme hoestbuien. Ik hoop dat je snel terug beter bent.
    Uitrusten is de boodschap.

    Like

    • Ik probeer e.e.a. nog te recapituleren wat de reis betreft. Het papieren dagboekje dat ik voorzien had om bij te houden is er niet helemaal van gekomen wegens ’s avonds vaak te moe. Maar mijn Instagram berichten zijn een goeie leidraad om het reisverhaal weer aaneen te breien.
      Wat de treinreis betreft: ik ben zeker dat ik het nog ga doen, ik zit graag op een trein. Maar door alle pech nu even niet.
      Ik hoest eigenlijk weinig, maar voel me wel benauwd. Maar het voelt elke dag echt nog als ziek zijn zonder progressie. Er zijn momenten dat ik me redelijk voel en momenten waar ik niets liever wil dan slapen.

      Geliked door 1 persoon

    • Het kan ook anders hoor. Begin maart spoorde ik nog in minder dan 5u naar Marseille. Dat is in mijn ogen concurrentieel met een vliegreis als je de tijd van en naar de luchthaven erbij moet rekenen.

      Like

    • Tuurlijk valt het ook vaak mee. Ik was begin maart nog in Marseille. Een viertal uur vanuit Lille. Daar kan geen auto of vliegtuig (als je de tijd die je vooraf op de luchthaven moet zijn meetelt) tegenop.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s